Τοποθέτηση – πρόταση προς τα Δ.Σ. ΔΟΕ – ΟΛΜΕ & Σ.Ε.Π.Ε. Ε.Λ.Μ.Ε για την κλιμάκωση του αγώνα

 

Οι εκπαιδευτικοί είμαστε ενωμένοι και αποφασισμένοι!

Θα νικήσουμε!

Στις 15 του Φλεβάρη ένα ανθρώπινο ποτάμι ξεχύθηκε σε όλη την Ελλάδα. Ένα ποτάμι με χιλιάδες απεργούς εκπαιδευτικούς που ενώθηκε με τους αγωνιζόμενους καλλιτέχνες, με τους μαθητές μας και τους γονείς τους, με τα εργατικά σωματεία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, με τις Ενώσεις Γονέων και την ΑΣΓΜΕ που μας έδωσαν κουράγιο και δύναμη με την παρουσία τους.

Στις 15 του Φλεβάρη είχαμε μια από τις μεγαλύτερες απεργίες των τελευταίων ετών στον κλάδο και μαζικά συλλαλητήρια σε πάνω από 40 πόλεις όλης της χώρας.   

Η κυβέρνηση της Ν.Δ., η κ. Κεραμέως και, δυστυχώς, η μεγάλη μερίδα των κεντρικών ΜΜΕ, δεν είδαν και δεν άκουσαν τίποτα για το χθεσινό συγκλονιστικό γεγονός.

Έκαστος εφ’ ω ετάχθη!!!

Ειδικά η ανάρτηση της κ. Κεραμέως στο twitter, αμέσως μετά την απεργία, που συνέχισε να μιλά για «συνδικαλιστικές μειοψηφίες», αλλά και η απόπειρα να βάλει τον αγώνα μας στο κάδρο των όποιων προεκλογικών σκοπιμοτήτων, αποτελεί όνειδος. Αποτελεί προσβολή προς τους εκπαιδευτικούς που καθημερινά δίνουν τη μάχη για τη μόρφωση των μαθητών, που στις 15/2 έβγαλαν κραυγή αγωνίας για το μέλλον του σχολείου.

Η παράσταση που επιχειρεί να στήσει η κυβέρνηση και το Υπουργείο Παιδείας όλες αυτές τις μέρες,  για να εξαπατήσει την κοινωνία και ειδικά τους γονείς των μαθητών μας είναι και κακόγουστη και αποτυχημένη. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι αν ξαναφέρουν μέσα στις σχολικές τάξεις τις γραφικές φιγούρες των επιθεωρητών του προηγούμενου αιώνα, αν στήσουν πολλές ηλεκτρονικές πλατφόρμες για να ανεβάζουμε τα προσόντα μας, αν μας βάλουν να συμπληρώνουμε πολλά κουτάκια και ανούσιες φόρμες, αν μετατρέψουν τους διευθυντές των σχολείων μας σε μπαμπούλες και αν καταργήσουν τους Συλλόγους Διδασκόντων,  θα αναβαθμίσουν το σχολείο και την ποιότητα της εκπαίδευσης.

Tο κυβερνητικό αφήγημα καταρρέει παταγωδώς μέρα με τη μέρα! 

Στις 15 το Φλεβάρη ακούστηκε δυνατά ένα βροντερό και πάνδημο ΟΧΙ:

ü  Στο «αποκεντρωμένο» και κατηγοριοποιημένο σχολείο, με διαφορετική υλικοτεχνική υποδομή, εκπαιδευτικό προσωπικό, ακόμα και πρόγραμμα σπουδών.

ü  Στο «αυτόνομο» σχολείο,  δηλαδή το εξαρτημένο σχολείο από την τσέπη των γονιών, έρμαιο των χορηγών και της επιχειρηματικής δράσης.

ü  Στο σχολείο που θα δίνει τη γνώση με το σταγονόμετρο, σχολείο των εφήμερων και αναλώσιμων δεξιοτήτων, της σύγχρονης ημιμάθειας, της έξωσης του πολιτισμού και της καλλιτεχνικής δημιουργίας από το πρόγραμμά του.

ü  Στο σχολείο της ακόμα βαθύτερης ταξικής κατηγοριοποίησης και της πρόωρης επαγγελματικής επιλογής. 

ü  Στο σχολείο που ο εκπαιδευτικός θα είναι με σκυμμένο το κεφάλι και κλειστό το στόμα, που ο Σύλλογος Διδασκόντων θα είναι πλήρως απαξιωμένος και χωρίς ρόλο.

Με αυτό το σχέδιο είναι που συγκρουόμαστε εδώ και 41 χρόνια, με όλες τις κυβερνήσεις και τους υπουργούς όλων των αποχρώσεων και είμαστε πολύ περήφανοι που τους έχουμε βάλει τόσα πολλά εμπόδια.

Θα το ξαναπούμε ακόμα πιο δυνατά. Οι εκπαιδευτικοί δε φοβόμαστε την «αξιολόγηση», αλλά μπαίνουμε απέναντι στα σχέδια της κατηγοριοποίησης και της απαξίωσης των εκπαιδευτικών, που είναι ο πραγματικός στόχος της «αξιολόγησης». Δεν αντιδρούμε γιατί δε θέλουμε να «ξεβολευτούμε», όπως λένε τα διάφορα παπαγαλάκια, αλλά γιατί θέλουμε να προστατεύσουμε το δημόσιο σχολείο, τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών και τα εργασιακά των εκπαιδευτικών.

Η απεργία στις 15 του Φλεβάρη ήταν η αρχή. Τώρα είναι η ώρα να δυναμώσουμε, να κλιμακώσουμε τον αγώνας μας.

ü  Τώρα είναι η ώρα να πιστέψουμε ακόμα περισσότερο στις δικές μας δυνάμεις μας, στη δύναμη του αγώνας μας, του αγώνα που δίνεται στο σήμερα και όχι με την αναμονή κάποιων μαγικών λύσεων, από τα πάνω και με κυβερνητικούς μεσσίες, γιατί τέτοιοι δεν υπάρχουν και αυτό το καταλάβαμε όλα τα προηγούμενα χρόνια, με τις κυβερνήσεις να αλλάζουν αλλά το σχολείο και η ζωή μας να χειροτερεύει.

ü  Τώρα χρειάζεται να παραμείνουμε ενωμένοι μέσα στα σχολεία μας, συσπειρωμένοι στα σωματεία μας και να υλοποιήσουμε ενιαία τα αγωνιστικά βήματα που αποφασίζουμε, την απεργία – αποχή και τις στάσεις εργασίας, τα νέα απεργιακά βήματα που θα αποφασίσουμε. Μαζικά να δηλωθεί η απεργία – αποχή, να μην εγγραφεί κανείς/μία στο Ψηφιακό Μητρώο, να μην προχωρήσει κανείς/μια σε συναντήσεις με του Συμβούλους Εκπαίδευσης, να προχωρήσουμε σε στάσεις εργασίας για να μην μπει κανένας αξιολογητής στις τάξεις μας.

ü  Και σε αυτό τον αγώνα μπορούμε να είμαστε και πάλι νικητές, φτάνει πάνω από όλα να συνεχίσουμε ενιαία ως κλάδος, να μη ζήσουμε ξανά πισωγυρίσματα, να μη βρεθεί κανείς να μας τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια αλλά να πάμε τον αγώνα μέχρι τέλος σε ΔΟΕ και ΟΛΜΕ, ΣΕΠΕ και ΕΛΜΕ, και εδώ θα κριθούμε όλοι!

Τις επόμενες μέρες προχωράμε αποφαστικά στα επόμενα αγωνιστικά βήματα, κλιμακώνουμε τον αγώνα.

1.      Συμμετέχουμε στη μεγάλη συναυλία του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου και του Πανελλήνιου Σωματείου Ελλήνων Τραγουδιστών στο ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ -REX τη Δευτέρα 20/2 στις 16:00. Ενώνουμε τη φωνή και τις διεκδικήσεις μας με τους αγωνιζόμενους καλλιτέχνες. Να γίνουμε όλοι μια γροθιά γιατί η υποβάθμιση του πολιτισμού είναι ζήτημα παιδείας,  αφορά την εκπαίδευση αλλά και ολόκληρη την κοινωνία.

2.      Εκφράζουμε την πολύμορφη στήριξη και αλληλεγγύη μας στην απεργία των υγειονομικών στις 22/2 με ψηφίσματα, κοινές δράσεις, συμμετοχή και χαιρετισμούς των σωματείων μας στις συγκεντρώσεις που θα πραγματοποιηθούν.

3.      Προχωράμε σε νέο κύκλο γενικών συνελεύσεων ΣΕΠΕ και ΕΛΜΕ που ξεκινάει άμεσα και σε ολομέλειες προέδρων και νέα πανεκπαιδευτική απεργία μέσα το πρώτο δεκαήμερο του Μάρτη.

4.      Σε κάθε περίπτωση δικαστικής προσφυγής ενάντια στον αγώνα του κλάδου απαντάμε με απεργία και συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα. Προχωράμε σε επαναπροκήρυξη της απεργίας - αποχής από ΔΟΕ/ΟΛΜΕ/ΑΔΕΔΥ ή από ΣΕΠΕ και ΕΛΜΕ με ενιαία κατεύθυνση των Ομοσπονδιών.

5.      Συνεχίζουμε τις ενημερωτικές συναντήσεις με νεοδιόριστους.

6.      Προχωράμε σε τοπικές δράσεις των Συλλόγων-ΕΛΜΕ με σωματεία και μαζικούς φορείς και συσκέψεις με το γονεϊκό κίνημα για τη λεγόμενη αξιολόγηση, σε πολύμορφες παρεμβάσεις π.χ. συναυλίες, εκδηλώσεις, κ.α. συνολικά για τα ζητήματα της εκπαίδευσης.

7.      Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους δοκιμαζόμενους λαούς της Τουρκίας και της Συρίας με όλα τα μέσα.

Όλοι στον αγώνα και τις κινητοποιήσεις, όλοι στις νέες Γενικές Συνελεύσεις, όλοι στην απεργία – απόχη

 

Μόνοι τους και όλοι μας!

 

Φαίνεται για την Καθημερινή και τα πληρωμένα παπαγαλάκια της κυβέρνησης, έχει χαθεί το νόημα των λέξεων πρόοδος και μειοψηφίες! Ας τα δούμε λοιπόν για άλλη μια φορά μπας και τα καταλάβουν, γιατί η «επανάληψις, μήτηρ πάσης μαθήσεως»:

⮚      Είναι πρόοδος το 2023 με μια βροχή να κλείνουν τα μισά σχολεία στην Ελλάδα, εκατοντάδες σχολεία να πλημμυρίζουν, μαθητές  να περνάνε χείμαρρους προκειμένου να πάνε στο σχολείο, να στήνουν γέφυρες με σχολικές καρέκλες;

⮚      Είναι πρόοδος το 2023 να πέφτουν ταβάνια στα κεφάλια μας, να κάνουμε μάθημα σε παλιά ασυντήρητα και επικίνδυνα κτήρια, να κάνουμε μάθημα σε container ή ακόμα και μέσα στις εκκλησίες; Να μην υπάρχουν σχολικά εργαστήρια, βιβλιοθήκες, ο απαραίτητος εξοπλισμός; Να κόβεται το ρεύμα επειδή δεν έχουν τα σχολεία να πληρώσουν τη ΔΕΗ;

⮚      Είναι πρόοδος το 2023 να έχουμε 50 χιλιάδες αναπληρωτές για να καλύπτουν τα χιλιάδες κενά στα σχολεία;

⮚      Είναι αλήθεια πρόοδος το 2023 οι εκπαιδευτικοί να μετατρέπονται σε κυνηγούς χορηγιών, για να καλυφθούν τα λειτουργικά έξοδα των σχολείων και την ίδια στιγμή οι γονείς να βάζουν όλο και πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη σε συνθήκες γενικευμένης φτώχειας;

⮚      Πόση πια πρόοδο να αντέξουμε οι εκπαιδευτικοί που μέσα στα σχολεία μας αντιμετωπίζουμε καθημερινά τα κοινωνικά και ψυχοσυναισθηματικά προβλήματα των μαθητών μας και αντί για οποιαδήποτε στήριξη, το Υπουργείο να μας στέλνει την Αστυνομία και τους Εισαγγελείς;

⮚      Τι πρόοδος είναι αυτή που, αντί να στηριχθούμε με κατάλληλες επιμορφώσεις, μεγαλώνει η ασφυκτική πίεση, ο διοικητισμός και η περιττή γραφειοκρατία;

⮚      Τι σόι πρόοδος είναι αυτή που, ενώ το Υπουργείο χρησιμοποίησε όλους τους νεοδιόριστους για 10 και 15 χρόνια ως αναπληρωτές, τώρα δεν τους μονιμοποιεί γιατί «θέλει να δει αν είναι ικανοί»;

⮚      Τι πρόοδος είναι αυτή, όταν οι συνάδελφοι μας κοιμούνται στις παραλίες και στα camping, γιατί δε βρίσκουν σπίτι στα νησιά, παλεύουν να επιβιώσουν με μισθό από 737 ευρώ, μετακινούνται δεκάδες χιλιόμετρα καθημερινά από και προς το σχολείο, ζούνε μακριά από τις οικογένειές τους, συντηρώντας δύο σπίτια;

⮚      Τι πρόοδος είναι αυτή το 2023, που στοιβάζει τους μαθητές μας ανά 25-26-27 μετά από 2 χρόνια τηλεκπαίδευσης και δεν παίρνεται κανένα ουσιαστικό μέτρο από κυβέρνηση και Υπουργείο Παιδείας για την αντιμετώπιση των τεράστιων μορφωτικών κενών, που έχουν δημιουργηθεί, εξαιτίας της δικής τους διαχείρισης;

⮚      Είναι βελτίωση εδώ και 15 χρόνια να έχουμε αναλυτικά προγράμματα που μας καλούν να διδάξουμε τα μαθηματικά στο «περίπου» και τη γλώσσα μέσα από συνταγές μαγειρικής; Να εξαφανίζονται τα μαθήματα των Καλλιτεχνικών και των Κοινωνικών Επιστημών από το Λύκειο;

⮚      Είναι βελτίωση οι μαθητές μας, απέναντι στη μάχη τους για τη μόρφωση, να συναντούν τον κόφτη της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής, που άφησε εκτός ΑΕΙ 40.000 μαθητές και της Τράπεζας Θεμάτων και να μετατρέπονται σε εμπόρευμα για τα ιδιωτικά κολλέγια;

⮚      Είναι μειοψηφίες οι 100 χιλιάδες εκπαιδευτικοί που απέργησαν και βγήκαν στον δρόμο αντιδρώντας στη δημιουργία σχολείων πολλών ταχυτήτων, σχολείων που θα διαχωρίζονται σε «καλά» και «κακά», με κριτήριο το κατά πόσο θα μπορούν από μόνα τους, «αυτόνομα» να καλύπτουν τις ανάγκες τους;

⮚      Είναι μειοψηφίες, το 90% την πρώτη φορά και το 70% τη δεύτερη, που γύρισαν τη πλάτη στις ηλεκτρονικές εκλογές – παρωδία, που με αυταρχισμό θέλει να επιβάλει η κα Κεραμέως;

Για τα «χάλια» του εκπαιδευτικού συστήματος δε φταίνε οι εκπαιδευτικοί! Φταίνε διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, που αντιμετωπίζουν την παιδεία ως εμπόρευμα, που ακολουθούν την ενιαία στρατηγική της Ε.Ε. και του ΟΟΣΑ για ένα σχολείο της «αυτονομίας», των εφήμερων δεξιοτήτων και των περικοπών.

Την απάντηση στα παπαγαλάκια, αλλά και στην ίδια την κυβέρνηση, θα τη δώσουμε για μια ακόμα φορά
 όλοι εκπαιδευτικοί μαζί!

Όλοι στην Απεργία – Αποχή από κάθε διαδικασία σχετική με την «αξιολόγηση»!
 Όλοι στην Πανεκπαιδευτική Απεργία στις 15/2!
Ενωμένοι θα βγούμε νικητές!

 

ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΑΛΗΣ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΟΣ ΤΑ Δ.Σ. ΚΑΙ ΤΙΣ Γ.Σ. ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ Π.Ε. ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΩΝ ΜΙΣΘΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΠΟΓΡΑΦΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

 

Εισαγωγικό σημείωμα

Το αμέσως επόμενο διάστημα δυναμώνουμε τον αγώνα για τους όρους δουλειάς των εκπαιδευτικών, για το ζήτημα του μισθού και της καθημερινής διαβίωσης, για την κατοχύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων μας, τα οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τους όρους και τις προϋποθέσεις της εκπαιδευτικής διαδικασίας και της μόρφωσης των μαθητών. Δυναμώνουμε την αντιπαράθεση με την λεγόμενη «ατομική αξιολόγηση» που δεν είναι τίποτε άλλο από την υποταγή του εκπαιδευτικού, με τον βούρδουλα την αρνητικής αξιολόγησης, στην υπηρέτηση ενός σχολείου για λίγους και εκλεκτούς, ταξικά κατηγοριοποιημένο, υποχρηματοδοτούμενο και έρμαιο στους χορηγούς.  Δε θα μείνουμε θεατές στην προεκλογική κοροϊδία που στήνεται μπροστά στα μάτια με τις δηλώσεις των κυβερνητικών στελεχών της Ν.Δ. ότι «θα επανεξετάσουμε το ζήτημα των μισθών στο δημόσιο μετά τις εκλογές, πάντα στα πλαίσια των δημοσιοοικονομικών περιορισμών» ούτε στην αφωνία των ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ στο ζήτημα των αυξήσεων στους μισθούς μας.

Κλιμακώνουμε την προσπάθεια οργάνωσης του αγώνα, συσπείρωσης του κλάδου, ενότητας απέναντι στην αντιλαϊκή και αντιεκπαιδευτική πολιτική. Με το σαφές και απολύτως συγκεκριμένο πλαίσιο που καταθέτουμε καλούμε την κυβέρνηση, τα αρμόδια Υπουργεία αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα να πάρουν θέση απέναντι στις δίκαιες διεκδικήσεις των εκπαιδευτικών.

Η πρόταση που καταθέτουμε για συζήτηση, διαμόρφωση και διεκδίκηση απευθύνεται πρώτα και κύρια στους χιλιάδες εκπαιδευτικούς που δίνουν τον καθημερινό αγώνα της μόρφωσης των μαθητών, που κράτησαν όρθια τα δημόσια σχολεία χωρίς καμία ουσιαστική στήριξη από την πλευρά της κυβέρνησης, που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με μισθούς εξαθλίωσης, μέσα σε ένα πλαίσιο διαρκούς ανασφάλειας, μέσα σε ένα ασφυκτικό και αντιπαιδαγωγικό περιβάλλον που διαμορφώνεται από τις αντιεκπαιδευτικές πολιτικές των τελευταίων ετών.

Ξέρουμε καλά ότι τίποτα δεν πρόκειται να μας χαριστεί χωρίς αγώνα. Όλα όσα μας έκλεψαν οι κυβερνήσεις της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ με τα 3 μνημόνια και τους εκατοντάδες εφαρμοστικούς νόμους δεν είναι για μας περασμένα και ξεχασμένα. Μέσα από τον καθημερινό αγώνα, μέσα από την προετοιμασία για έναν σκληρό και παρατεταμένο αγώνα μπορούμε να καταφέρουμε πολλά. Μπορούμε να σηκώσουμε το κεφάλι, να γυρίσουμε την πλάτη στη λογική του «δε γίνεται τίποτα», να στριμώξουμε την κυβέρνηση και τα υπόλοιπα κόμματα. Είμαστε πολλοί, είμαστε χιλιάδες και έχουμε το δίκιο με το μέρος μας.

Η πρόταση που καταθέτουμε βασίζεται σε δύο μέρη:

1^ο  Στα μισθολογικά ζητήματα, με την απαίτηση της άμεσης ικανοποίησής τους μέσω της υπογραφής σύμβασης και με ταυτόχρονη απαίτηση για ΑΜΕΣΗ νομοθετική ρύθμιση, κόντρα στο απαράδεκτο νομοθετικό πλαίσιο που έχουν ψηφίσει όλες οι κυβερνήσεις, που θα δίνει το δικαίωμα των συλλογικών διαπραγματεύσεων εφ΄όλης της ύλης στους εργαζόμενους του Δημοσίου.   

2^ο Την ΑΜΕΣΗ υπογραφή για κατοχύρωση όλων των θεμάτων που περιλαμβάνονται στις διατάξεις του ν. 2738/99, δηλαδή για τα εργασιακά και «θεσμικά» αιτήματα που αφορούν την καθημερινότητα χιλιάδων εκπαιδευτικών.

Πλαίσιο αγώνα και διεκδίκησης

Δεν πάει άλλο με τους πετσοκομμένους, παγωμένους για 12 χρόνια και εξαθλιωμένους μισθούς των εκπαιδευτικών. Δεν αντέχουμε άλλο ο μισθός μας να εξανεμίζεται πολύ πριν τελειώσει ο μήνας, να μην μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στα καθημερινά μας έξοδα εξαιτίας της ακρίβειας, να δυσκολευόμαστε να μετακινηθούμε από και προς το σχολείο, να αναγκαζόμαστε να πληρώνουμε 350€-500€ για σπίτια – αποθήκες. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά αναγκαζόμαστε να  καταβάλλουμε τεράστια ποσά, ως δίδακτρα, για τα περιβόητα «προσόντα». Ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε βάλει από την τσέπη μας χρήματα για βασικά εργαλεία στην τάξη, λόγω των ελλείψεων σε μέσα και υποδομές, ώστε να ανταποκριθούμε στο παιδαγωγικό μας έργο απέναντι στους μαθητές μας.

Λέμε ένα μεγάλο: Φτάνει πια!! Δεν μπορούμε να ματώνουμε άλλο για να προσφέρουμε στο αντικείμενο που σπουδάσαμε και που τόσο πολύ αγαπάμε!

Οι εκπαιδευτικοί για να μπορούμε να ανταποκριθούμε στον παιδαγωγικό μας ρόλο, πρέπει πρώτα και κύρια να μπορούμε να ζούμε σαν άνθρωποι, να ζούμε με αξιοπρέπεια από τον μισθό μας!

12 χρόνια τώρα «ματώσαμε» από τις περικοπές που μας επέβαλαν εναλλάξ και όλες μαζί οι κυβερνήσεις.

Έχουμε χάσει πάνω από 6 (!) μισθούς στις συνολικές ετήσιες απολαβές μας τα τελευταία 12 χρόνια. Ένας νεοδιόριστος/η, χωρίς τέκνα, που δουλεύει για πρώτη φορά  στην εκπαίδευση, αμείβεται με 737 ευρώ, όταν το 2009  λάμβανε 1180 ευρώ. Πιο λίγο και από τον βασικό μισθό στον ιδιωτικό τομέα!

Υπενθυμίζουμε ότι με τους μνημονιακούς νόμους και τις εφαρμοστικές εγκυκλίους που ψήφισαν οι κυβερνήσεις της Ν.Δ. , του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ χάσαμε σταδιακά τα παρακάτω:

-       Επίδομα γάμου (35 ευρώ). Πλέον, δίνεται ως μοναδικό επίδομα αυτό των παιδιών, οπότε ένας έγγαμος εκπαιδευτικός χωρίς παιδιά δε λαμβάνει κανένα επίδομα.

-       Εξωδιδακτικής απασχόλησης (355,91 ευρώ)

-       Επίδομα διδακτορικού και μεταπτυχιακού τίτλου (75 και 45 ευρώ, αντίστοιχα), που αντικαταστάθηκαν από την άνοδο στα μισθολογικά κλιμάκια για τους κατόχους των παραπάνω τίτλων.

-       Επίδομα απόδοσης (100 ευρώ)

-       Διδακτικής προετοιμασίας (105 ευρώ)

-       Το επίδομα ειδικής αγωγής (100 ευρώ)

Αν συνυπολογίσουμε την κατάργηση δώρων Χριστουγέννων, Πάσχα και επιδομάτων αδείας (13^ου και 14^ου μισθού), η συνολική ετήσια μείωση για τον νεοδιόριστο προσεγγίζει τις 7000 ευρώ, ήτοι πάνω από 42%. Αν προσθέσουμε και το πάγωμα του ΜΚ 2016 – 2017 η μείωση προσεγγίζει το 45%. Στον ήδη πετσοκομμένο μισθό ήρθαν να προστεθούν και μια σειρά εισφορές φοροληστείας (αλληλεγγύης, φυσικών προσώπων κ.τ.λ.).

Με όλα αυτά τα επιδόματα, μετά την αφαίρεση φόρου και κρατήσεων, ο καθαρός μισθός ενός εκπαιδευτικού με 15 χρόνια υπηρεσίας (χωρίς παιδιά) ανερχόταν στα 1347,36 ευρώ. Η σύγκριση με τα 1029,47 ευρώ που σήμερα λαμβάνει δε χρειάζεται σχολιασμό.

Αν σε αυτές τις μειώσεις προσθέσουμε τον νέο φόρο του ΕΝΦΙΑ, την αύξηση του ΦΠΑ ακόμα και σε βασικά είδη διατροφής και κατά τους τελευταίους μήνες την εκρηκτική αύξηση των τιμών σε καύσιμα, ηλεκτρικό ρεύμα, ενοίκια και βασικά είδη διαβίωσης (ο πληθωρισμός τρέχει επίσημα με 11% και ανεπίσημα 16%), καταλαβαίνουμε ότι επί της ουσίας, η αγοραστική δύναμη του μέσου εργαζόμενου γενικά, του εκπαιδευτικού ειδικά, έχει μειωθεί  πολύ πάνω από το 50% και ίσως άνω του 60% σε σχέση με την περίοδο 2009-2010.

Το «δε φτάνει ο μισθός ούτε για τις τρεις πρώτες εβδομάδες» δεν είναι σχήμα λόγου, ίσως μάλιστα να είναι και μια μάλλον μετριοπαθής διαπίστωση.

Όχι στην κοροϊδία των κάθε λογής pass και voucher! Διεκδικούμε αξιοπρεπή ζωή  με δικαιώματα.

Δεν είμαστε επαίτες. Κανείς δεν μπορεί να μας εμπαίζει. Η προσπάθεια της κυβέρνησης να βαφτίσει το “κρέας-ψάρι» παρουσιάζοντας σαν σημαντική αύξηση την κατάργηση της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης φυσικών προσώπων και την κατάργηση της ειδικής εισφοράς υπέρ του Ταμείου Πρόνοιας των Δημοσίων Υπαλλήλων, μόνο ως πρόκληση μπορεί να χαρακτηριστεί.

Τα ματωμένα πλεονάσματα στον προϋπολογισμό, για τα οποία πανηγυρίζει η κυβέρνηση της ΝΔ, πηγαίνουν στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους της ενέργειας και οι τσέπες μας αδειάζουν όλο και περισσότερο. Μόνο σε 1 δις ευρώ ανέρχεται η επιδότηση των επιχειρηματικών ομίλων στην Ενέργεια κάθε μήνα! Η οικονομία «τρέχει» με ρυθμούς ανάπτυξης πάνω από 5%. Δεκάδες δισεκατομμύρια κερδίζουν οι μεγάλες επιχειρήσεις σε σημαντικούς κλάδους (ενέργεια, τουρισμό, εμπόριο, υγεία κ.α.). Δεκάδες δις από το Ταμείο Ανάκαμψης πηγαίνουν για επενδύσεις και ενισχύσεις μεγάλων επιχειρήσεων.

Την ίδια ώρα, οι αυξήσεις στους μισθούς, η κάλυψη όλων  των κενών από την αρχή της σχολικής χρονιάς, η μείωση του αριθμού των μαθητών στην τάξη, η μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών, η επαρκής κρατική χρηματοδότηση των σχολικών επιτροπών, η ενίσχυση των μονάδων υγείας, η κατάργηση όλων των άδικων φόρων αντιμετωπίζονται ως κόστος που δε χωράει στους δημοσιοοικονομικούς περιορισμούς. Οι εργαζόμενοι αναγκαζόμαστε να «κόβουμε» και από αυτά που δεν έχουμε. 

Παρέμβαση του Ζορμπά Αχιλλέα στην εκδήλωση του ΠΑΜΕ για τις Συλλογικές Συμβάσεις και αυξήσεις στους μισθούς

 

Αιτία πολέμου οι διαδικασίες - εξπρές κυβέρνησης και Υπουργείου Παιδείας, να τρέξουν» τη λεγόμενη ατομική «αξιολόγηση» των εκπαιδευτικών!

 

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι

Σε ένα άσχετο νομοσχέδιο του Υπουργείου Μεταφορών, όπως μας έχει πια συνηθίσει, το Υπουργείο Παιδείας φέρνει τροπολογία, ώστε να επισπεύσει τη διαδικασία έναρξης της ατομικής «αξιολόγησης» των εκπαιδευτικών. Με τη συγκεκριμένη τροπολογία δίνεται η δυνατότητα όπου έχουν ολοκληρωθεί οι διαδικασίες επιλογής Συμβούλων να ξεκινήσουν άμεσα την «αξιολόγηση» των εκπαιδευτικών και μάλιστα πρώτα των νεοδιόριστων, όπως ήδη είχε ανακοινωθεί.

Αντί η κυβέρνηση και το ΥΠΑΙΘ να απολογηθούν και να πάρουν μέτρα:

-         Για τα σχολεία που η ΔΕΗ κόβει το ρεύμα εν ώρα μαθήματος (Άρτα).

-         Για τις άθλιες υποδομές που καταρρέουν και οδήγησαν μέχρι και σε τραγικό θάνατο μαθητή μας (Σέρρες).

-         Για την έξωση μαθητών από τα σχολεία τους εν μέσω σχολικής χρονιάς (Αιγάλεω).

-         Για τις ελλείψεις εκπαιδευτικών παράλληλης στήριξης ακόμα και στα μέσα της σχολικής χρονιάς.

-         Για την απουσία οποιασδήποτε στήριξης στους εκπαιδευτικούς προκειμένου να αντιμετωπίσουν τα σοβαρά μαθησιακά, κοινωνικά και ψυχοσυναισθηματικά προβλήματα που οξύνονται απότομα τα τελευταία χρόνια.

Συνεχίζουν να εξαπατούν τους γονείς, τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς με τις κάλπικες διακηρύξεις περί «στήριξης και αναβάθμισης του εκπαιδευτικού έργου».

Η βιασύνη της κυβέρνησης και η «πρεμούρα» της, λίγο πριν την εκπνοή της λήξης της θητείας της, να ξεκινήσει τις διαδικασίες της αξιολόγησης δεν κρύβεται! Όσο όμως και να προσπαθεί η Υπουργός, με πανηγυρικά δελτία τύπου να καμουφλάρει τους πραγματικούς και ανομολόγητους στόχους της «αξιολόγησης» πίσω από ωραίες λέξεις, όπως αποτίμηση, ανατροφοδότηση, βελτίωση και άλλα τέτοια, δε θα τα καταφέρει γιατί όλη η εκπαιδευτική κοινότητα έχει πια πείρα για το τι επιδιώκει. Το προσπάθησε άλλωστε και η προηγούμενη κυβέρνηση (πιο μάστορες στην εξαπάτηση και την ενσωμάτωση) αλλά και αυτοί δε τα κατάφεραν.

Με μοχλό την «αξιολόγηση» θέλουν να προχωρήσουν πιο γρήγορα την ταξική διαφοροποίηση των σχολείων, την «αυτονομία και τις δεξιότητες», την «εξοικονόμηση πόρων και τις περικοπές». Παράλληλα ενισχύουν την εντατικοποίηση της δουλειάς μας, καθιερώνουν τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, ενώ στο βάθος έχει τη σύνδεση της αξιολόγησης με τους μισθούς ακόμα και τις απολύσεις. Κυβέρνηση και Υπουργείο Παιδείας θέλουν να μεταθέσουν τις δικές τους ευθύνες για τα «χάλια» του εκπαιδευτικού συστήματος στους ίδιους τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και τους μαθητές.

Όλοι γνωρίζουμε από «πρώτο χέρι» τα «έργα και τις ημέρες» κυβέρνησης και Υπουργείου Παιδείας. Αν πρόθεσή τους ήταν να στηρίξουν τη λειτουργία των σχολείων, θα είχαν ικανοποιήσει τις δίκαιες διεκδικήσεις μας. Θα είχαν για παράδειγμα προχωρήσει σε μαζικούς μόνιμους διορισμούς, θα είχαν μειώσει τον αριθμό των μαθητών στις τάξεις, θα είχαν αυξήσει τη χρηματοδότηση των σχολείων, θα είχαν προχωρήσει σε ουσιαστικές επιμορφώσεις των εκπαιδευτικών, θα είχαν αντιμετωπίσει όλες τις αρνητικές επιπτώσεις στο μορφωτικό και κοινωνικό-ψυχολογικό επίπεδο των παιδιών από την πανδημία.

Η επίσημη έναρξη της λεγόμενης αξιολόγησης των εκπαιδευτικών πρέπει να βρει όλο τον κλάδο σε θέση μάχης! Είναι αιτία πολέμου για όλους τους συναδέλφους! Έχουμε τη δύναμη να τους χαλάσουμε για άλλη μια φορά τα σχέδια, όπως κάναμε και στην προσπάθεια κατηγοριοποίησης των σχολείων!

Καλούμε όλα τα σωματεία και τις Ομοσπονδίες ΔΟΕ – ΟΛΜΕ να πάρουν αγωνιστικές αποφάσεις.
Προχωράμε άμεσα σε Γενικές Συνελεύσεις των Συλλόγων Π.Ε. και των ΕΛΜΕ!

Ήδη καλέσαμε σε έκτακτη συνεδρίαση το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ, ενώ στη συνεδρίαση του Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε., οι εκλεγμένοι με την Αγωνιστική Συσπείρωση Εκπαιδευτικών καταθέσαμε συγκεκριμένη πρόταση δράσης:

1.      Άμεση έναρξη κύκλου Γενικών Συνελεύσεων με ενδεικτική πρόταση από 23/1 έως 3/2

2.      Ολομέλεια προέδρων με πρόταση για απεργία μέσα στον Φλεβάρη και παραπέρα κλιμάκωση.

3.      Προετοιμασία για την αντιπαράθεση με την «ατομική αξιολόγηση», με πρώτο άμεσο βήμα την προκήρυξη απεργίας – αποχής.

4.      Καταθέσαμε την αναλυτική μας πρόταση για την άμεση διαμόρφωση και διεκδίκηση Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας για όλους τους εκπαιδευτικούς με αιχμή τα οικονομικά – μισθολογικά ζητήματα και την κατοχύρωση εργασιακών δικαιωμάτων.  

Καμία ανοχή στην αντιλαϊκή πολιτική, καμία αναμονή κυβερνητικών «σωτήρων». Απαντάμε δυναμικά με κινητοποιήσεις στα αντιδραστικά τους σχέδια! Καταδικάζουμε μαζικά σε όλα τα επίπεδα, στις γενικές συνελεύσεις, στην απεργία, στις εκλογές, όποτε κι αν γίνουν, όλους αυτούς που μας μαυρίζουν τη ζωή και διαλύουν τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών μας.

ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΘΑ ΒΓΟΥΜΕ ΝΙΚΗΤΕΣ!!!

 

Ενημερωτικό-Τοποθέτηση της ΑΣΕ για την τελευταία συνεδρίαση του ΔΣ του ΙΠΕΜ ΔΟΕ

 

Πραγματοποιήθηκε το δεύτερο ΔΣ του ΙΠΕΜ της ΔΟΕ (μετά από τη συγκρότησή του με τη νέα σύνθεση) εκτάκτως στις 29/12/2022. Αφορούσε την εισήγηση για παράταση της ολοκλήρωσης του προγράμματος επιμόρφωσης μέσω προγράμματος ΕΣΠΑ που έχει αναλάβει το Ινστιτούτο. Η τοποθέτησή μας αφορούσε στην κριτική μας για την διαδικασία της συνεδρίασης αλλά και επί της ουσίας αυτού καθαυτού του προγράμματος-έργου.

Αρχικά κάναμε ένα σχόλιο επί της διαδικασίας που όμως είναι πολύ σημαντικό κατά την άποψή μας και καθόλου διαδικαστικό. Έχει να κάνει με την ουσία της λειτουργίας του ΔΣ και αφορά το «έκτακτο» της συνεδρίασης και την ανάγκη να τοποθετηθούμε σε ένα θέμα σοβαρό, με την πρόσκληση για το ΔΣ και τα έγγραφα δεκάδων σελίδων που ήταν προς συζήτηση και έγκριση να μας δίνονται μια μέρα πριν.

Ο Πρόεδρος του ΔΣ του ΙΠΕΜ, στην εισήγησή του είπε ότι η δουλειά μας για το θέμα του προγράμματος επιμόρφωσης είναι τεχνική, αφού όλα τα έγραφα τα έχει συντάξει τεχνικός σύμβουλος, όμως κάνοντας μια προσπάθεια να μελετήσουμε το έργο, είναι σαφές ότι μιλάμε για πολύ πολιτικά κείμενα στο πνεύμα και τον χαρακτήρα τους. Επιβεβαιώνεται πλήρως η κριτική που έχουμε κάνει εδώ και πολλά χρόνια σε σχέση με τον προσανατολισμό και τον χαρακτήρα του ΙΠΕΜ. Αντί να επεξεργάζεται θέσεις και προτάσεις οι οποίες θα υπερασπίζονται τους συναδέλφους και θα τους εξοπλίζουν ώστε μέσα από τα Σωματεία να διεκδικούν, να οργανώνουν την πάλη τους και να υπερασπίζονται τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών, τελικά όλη η ενασχόλησή του αφορά την άντληση “χρηματοδοτικών εργαλείων”, την υλοποίηση “έργων – πράξεων”, την “ανάθεση έργων σε τρίτους” σε σχέση με τα προγράμματα ΕΣΠΑ και την απόλυτη σύνδεσή του με τις αντιεκπαιδευτικές πολιτικές και κατευθύνσεις των Κυβερνήσεων και της ΕΕ.

Οι εκπρόσωποι της Αγωνιστικής Συσπείρωσης Εκπαιδευτικών επιβεβαιώσαμε από την πρώτη στιγμή τη θέση και τη δέσμευσή μας ότι η εκ νέου συμμετοχή μας και με αυξημένες δυνάμεις στο νέο ΔΣ θα αποκαλύπτει και θα ενημερώνει τους συναδέλφους για κάθε εξέλιξη στο ΙΠΕΜ – ΔΟΕ.

          Είναι χαρακτηριστικό για τα παραπάνω, ότι μόνο σε μια πρώτη ανάγνωση των «τεχνικών κειμένων» που τέθηκαν στη συζήτηση, συναντώνται καμιά δεκαριά φορές οι «καλές πρακτικές της ΕΕ», που όλοι γνωρίζουμε τι σημαίνουν και τί έχουν επιφέρει για τα δικαιώματα των εργαζομένων και στην Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη. Πιο συγκεκριμένα τώρα για το έργο-πρόγραμμα. Αφορά επιμόρφωση για τις ευπαθείς κοινωνικά ομάδες και τους μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες (ενότητα Α) και τα φαινόμενα βίας, συγκρούσεων, bullying κλπ (ενότητα 2). Μιλάμε για προγράμματα που προφανώς δεν διεξάγονται σε πολιτικό και εκπαιδευτικό κενό. Το πρόγραμμα αυτό, εκπονήθηκε σε μια άλλη φάση (πριν 4 χρόνια) με άλλα δεδομένα τόσο στην κοινωνία όσο και στην εκπαιδευτική πραγματικότητα. Άρα ένα θέμα είναι κατά πόσο απαντά σε πραγματικές ανάγκες των εκπαιδευτικών και κατά πόσο έχει λάβει υπόψη τα πολλά και σοβαρά που μεσολάβησαν όλα αυτά τα 4 χρόνια. Αλλά και επί της ουσίας, τι απάντηση μπορούν να δώσουν οι κατευθύνσεις και οι πολιτικές της ΕΕ στα θέματα βίας, ποια από τις αιτίες της μπορούν να καταπολεμήσουν, ποιες διακρίσεις σε ευάλωτες ομάδες μπορούν να καταπολεμήσουν, αφού τις δημιουργούν. Είναι τόσα πολλά τα παραδείγματα που μπορούμε να αναδείξουμε στην παραπάνω κατεύθυνση.

ΣΥΣΚΕΨΗ ΑΙΡΕΤΩΝ ΔΟΕ - ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΑΣΕ - ΙΩΑΝΝΙΝΑ 16/1/2023

 

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΩΝ ΕΚΛΕΓΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΣΤΗ ΣΥΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΔΟΕ ΣΤΑ ΓΙΑΝΝΕΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ/ΤΙΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ/ΙΣΣΕΣ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΩΣ «ΑΙΡΕΤΟΙ» ΑΠΟ ΤΙΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΠΑΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΥΠΑΙΘ, ΣΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΤΟ 67% ΤΟΥ ΚΛΑΔΟΥ ΑΠΕΙΧΕ.

 Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Από την πλευρά μας, είναι νομίζουμε κατανοητό ότι, θα τοποθετηθούμε σε διαφορετικό μήκος και τόνο στη σημερινή σύσκεψη της ΔΟΕ, σε σχέση με την πλειοψηφία του ΔΣ. Στο Δ.Σ. της Ομοσπονδίας, όταν αποφασίστηκε η σημερινή εκδήλωση, δηλώσαμε την διαφωνία μας στην πραγματοποίησή της και για λόγους προτεραιοτήτων που πρέπει να θέσει η ΔΟΕ αυτό το διάστημα αλλά και για ουσιαστικούς λόγους, για το γεγονός ότι η ίδια η διαδικασία μέσα από την οποία εκλέχθηκαν οι «αιρετοί» είναι πλήρως καταδικασμένη και απαξιωμένη από τον κλάδο.

Φυσικά, είμαστε εδώ και δίνουμε το παρόν γιατί οφείλουμε να μεταφέρουμε και στη σημερινή σύσκεψη τη φωνή των εκπαιδευτικών, την άποψη και τη στάση του 67% των συναδέλφων, που κόντρα σε θεούς και δαίμονες, κόντρα στις κεντρικές επιλογές των 3 παρατάξεων της Δ.Ο.Ε., κόντρα στην πολιτική στήριξη που έδωσαν στο ΥΠΑΙΘ και την κ. Κεραμέως, αντικειμενικά με την στάση τους, τα κόμματα της Ν.Δ., του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, έδωσαν ένα ηχηρό χαστούκι στην προσπάθεια της κυβέρνησης να ποδηγετήσει τους εργαζόμενους, να επιβάλει και να γενικεύσει τις κακόφημες ηλεκτρονικές εκλογές, να φιμώσει κάθε φωνή διαμαρτυρίας. Μην ξεχνάμε λοιπόν, η πλειοψηφία του κλάδου είπε όχι στις ηλεκτρονικές εκλογές, γύρισε την πλάτη στο ν. Χατζηδάκη. Άρα δε χρειάζονται και πολλές τυμπανοκρουσίες σήμερα και μεγάλα λόγια.

Σε σχέση, λοιπόν, με το βασικό ζήτημα που κατά τη γνώμη μας οφείλει να αναμετρηθεί η ΔΟΕ και οι Σύλλογοι πανελλαδικά. 

Βρισκόμαστε σήμερα εδώ, μια κρίσιμη μάζα συνδικαλιστών, σε μια συγκυρία ιδιαίτερα κρίσιμη, με την επίθεση να δυναμώνει σε όλες τις πλευρές της ζωής των εργαζομένων. Δεν υπάρχει συνάδελφος που να μην αγωνιά για το πενιχρό του εισόδημα, για την ακρίβεια, για τη συνεχόμενη εντατικοποίηση στους χώρους δουλειάς, για τη διάλυση στο δημόσιο σύστημα υγείας.

Από τη μεγάλη εικόνα δεν μπορεί να απουσιάζει ο κλάδος μας, ο οποίος έχει υποστεί μειώσεις στους μισθούς που φτάνουν ως και το 65%, αν αναλογιστούμε την αγοραστική δύναμη, τη συνεχώς αυξανόμενη εντατικοποίηση που βιώνουμε στα σχολεία, η οποία δεν έχει καμία σχέση με την παιδαγωγική πράξη, τις αυθαιρεσίες της διοίκησης, το ολοένα και πιο ασφυκτικό πλαίσιο που καλούμαστε να υλοποιήσουμε, που βρίσκεται σε απόλυτη αναντιστοιχία με το τι ανάγκη έχει ο μαθητής στη σημερινή εποχή και φυσικά όλα αυτά μέσα σε σχολικά κτήρια, πραγματικά σαπάκια στην πλειονότητά τους. Το γεγονός ότι τελικά για κάθε στραβό και ανάποδο στα σχολεία ο εκπαιδευτικός στοχοποιείται και μετατρέπεται σε εξιλαστήριο θύμα.

Από αυτή τη σκοπιά, θέλουμε να προβληματίσουμε και τους συμμετέχοντες στην σημερινή σύσκεψη, αλλά κυρίως να απευθυνθούμε στον κλάδο για τη στάση του συνδικαλιστικού κινήματος το επόμενο διάστημα. Ποιες είναι οι προεταιρεότητες που μπαίνουν τελικά; Είναι να δυναμώσει ο αγώνας του κλάδου, να βγουν οι συνάδελφοι στο προσκήνιο, να ανοίξει αντιπαράθεση και με τη σημερινή κυβέρνηση αλλά και με όποια επόμενη προκύψει μετά τις βουλευτικές εκλογές που όλοι καταλαβαίνουμε ότι στα κομβικά ζητήματα δε θα αλλάξει περπατησιά; Είναι η ανάγκη να διαλυθεί μέσα στους εργαζομένους κάθε στάση αναμονής, κάθε αυταπάτη ότι κάποιοι «μεσσίες» θα μας λύσουν ως δια μαγείας τα προβλήματα; Η μήπως ορισμένοι θα συνεχίζουν να ακυρώνουν κάθε αγωνιστική προσπάθεια στο επίπεδο των σωματείων, θα επιλέξουν την αξιοποίηση της θέσης του αιρετού – με την πλειοψηφία του κλάδου να απέχει – για να ενισχύσουν τον γνωστό πελατειακό μηχανισμό, τη συνδιοίκηση με το Υπουργείο; Ερωτήματα θέτουμε χωρίς να θέλουμε να κάνουμε δίκη προθέσεων, αν και έχουμε δείγματα γραφής.

Από την πλευρά μας θα επιλέξουμε τον πρώτο δρόμο, τον δρόμο του αγώνα μαζί με τους συναδέλφους.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Ας κρατήσουμε ορισμένα ζητήματα για προβληματισμό.

Εδώ και αρκετά χρόνια, έχει ανοίξει η συζήτηση με πιο ευρεία χαρακτηριστικά, όχι μόνο μέσα στον κλάδο, αλλά και σε επίπεδο κυβερνήσεων (άσχετα αν δεν ήταν στις προτεραιότητες τους για υλοποίηση) για τα Υπηρεσιακά Συμβούλια και για τον θεσμό των αιρετών.

Θυμίζουμε πως το 2020 η ΑΔΙΠΔΕ, που την εποπτεία της έχει το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας, παίρνοντας τη σκυτάλη από τη λεγόμενη έκθεση Πισσαρίδη, ανέφερε πως πρέπει άμεσα να προχωρήσει η Κυβέρνηση από την ατολμία και να έρθει σε σύγκρουση με τα Συνδικάτα όσον αφορά την επιλογή στελεχών και βεβαίως αυτό συνηγορεί και ο ΟΟΣΑ που μιλάει για αποδέσμευση από πολιτικές σκοπιμότητες όσον αφορά την επιλογή στελεχών, αλλά και όλες τις δομές εκπαίδευσης και πως αυτές δομούνται. Βέβαια, αυτό που τους κόφτει δεν είναι να αντιμετωπίσουν τα φαινόμενα ρουσφετιού αλλά το ακριβώς αντίθετο, να περάσουν σε ένα νέο επίπεδο, κεντρικά ελεγχόμενο, κομμένο και ραμμένο στα πλαίσια της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής, το ζήτημα της επιλογής στελεχών, δηλαδή της παραγωγής και αναπαραγωγής στελεχών που θα υλοποιούν χωρίς αντιρρήσεις τις «άνωθεν οδηγίες».

Συνέντευξη του Αχιλλέα Ζορμπά, ειδικού γραμματέα του Δ.Σ. της ΔΟΕ στον Αθήνα 9,84

 

Για την επανέναρξη λειτουργίας των σχολείων, την κατάσταση στα Νοσοκομεία και τις ελλείψεις φαρμάκων

 

Για μια ακόμα φορά τα σχολεία, οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται στο έλεος της κυβερνητικής αναλγησίας της ατομικής ευθύνης!

 Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Για μια ακόμα φορά τα σχολεία μας βρίσκονται εκτεθειμένα στο νέο κύμα έξαρσης των ιώσεων, του κορονοϊού και άλλων λοιμώξεων που πλήττουν κυρίως τους μαθητές αλλά και τους εκπαιδευτικούς. Η ανησυχία της εκπαιδευτικής κοινότητας είναι πολύ μεγάλη για την εξέλιξη αυτής της κατάστασης.

Η επαναλειτουργία των σχολείων μετά τις γιορτές χωρίς να παρθεί στην ουσία κανένα μέτρο προστασίας για μαθητές και εκπαιδευτικούς διαμορφώνει το έδαφος πάνω στο οποίο ήδη η πίεση προς τα παιδιατρικά νοσοκομεία έχει ενταθεί. Ήδη οι απουσίες των παιδιών από τις πρώτες μέρες λειτουργίας των σχολείων, επιβεβαιώνουν τα παραπάνω. Το κυβερνητικό αφήγημα περί ατομικής ευθύνης στη διαχείριση της κατάστασης αποτελεί συνέχεια της άθλιας διαχείρισης της πανδημίας και της συνειδητής κυβερνητικής επιλογής να μετατραπούν σε εστίες υπερμετάδοσης του κορωνοΐου. Η πραγματικότητα στα σχολεία είναι ότι εξακολουθούν να υπάρχουν πολυπληθή τμήματα, ακατάλληλες αίθουσες που συμβάλλουν αρνητικά στην εξάπλωση των λοιμώξεων, ελλείψεις σε προσωπικό καθαριότητας, ελλείψεις  ακόμα και σε αντισηπτικά, σε προϊόντα καθαρισμού. Επιπλέον, σημειώνονται αρκετές απουσίες και εκπαιδευτικών, των οποίων τα κενά καλύπτονται «εκ των έσω» με αποκλειστική ευθύνη του Συλλόγου Διδασκόντων, ή με μετακινούμενους αναπληρωτές, που από την αρχή της σχολικής χρονιάς καλύπτουν κενά και τοποθετούνται κάθε εβδομάδα σε διαφορετικό σχολείο σε οποιαδήποτε περιοχή ευθύνης της Διεύθυνσης Εκπαίδευσης που προσλήφθηκαν.

Την ίδια στιγμή η κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία και ειδικά στα παιδιατρικά τμήματα είναι τραγική!!

Οι παιδιατρικές κλινικές στα δημόσια Νοσοκομεία έχουν φτάσεις στα όριά τους. Σε πολλές περιοχές δεν υπάρχει παιδίατρος ή οι παιδιατρικές κλινικές είναι υποστελεχωμένες. Χαρακτηριστική είναι η κατάσταση με τις ΜΕΘ Παίδων, που δεν ξεπερνούν τις 55 σε ολόκληρη την Ελλάδα, καθιστώντας πια «κανονικότητα» τις διακομιδές από νοσοκομείο σε νοσοκομείο. Στη Βόρεια Ελλάδα, μάλιστα, μόνο το Ιπποκράτειο Θεσσαλονίκης διαθέτει Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, ενώ δεν υπάρχει ούτε ένα τέτοιο κρεβάτι σε Θεσσαλία και Ήπειρο!!!